To nie zabawa, tu idzie o życie – powtarza za Ignacym Krasickim autorka „Kontaktu”. Tam skarżyły się żaby na chłopców tłukących celnie kamieniami, tu się nikt nie skarży. I to właśnie ujmuje: brzemię życia dźwiga się z godnością i pokorą. Takie też towarzyszą temu zapisy – powściągliwe, ascetyczne, nienachalnie odtwarzające tajemnice życia u boku dziecka z niepełnosprawnością. Bezwarunkowa miłość matki rozbraja, jak może, okrucieństwo świata, systemu opieki medycznej i socjalnej. Jestem nie tylko pod wrażeniem i nie tylko wzruszony – zacząłem wreszcie rozumieć, jak to jest, kiedy mówią ci z pewnością i wyższością, że takie dziecko to kara za grzechy. Jak się z tym czuć, jak żyć, a przy tym nie tracić kontaktu z rzeczywistością, z językiem i poezją, pokazuje ta książka.

Karol Maliszewski

Na zachętę można by powiedzieć, że to wiersze o miłości. Ale to nie byłaby cała prawda. To wiersze o innej miłości. Takiej, która czyni nas wydrążonymi i uzbrojonymi. O której można mówić, tylko unikając słów „z wyższego rejestru znaczeniowego”.

Jacek Podsiadło